sobota, 10 marca 2018

Niewolnicy pracy


Gdy tylko rzucam hasło, że jesteśmy niewolnikami pracy od razu zostaję zrugana i gwałtownie sprowadzona na ziemię. Zazwyczaj słyszę "Jesteś za młoda, żeby zrozumieć, chleb i dach nad głową nie biorą się znikąd, trzeba sobie na to zapracować", "Jak będziesz miała własne dzieci to zrozumiesz", "Ach ta młodzież teraz, tylko by leżeli i żeby koło nich robiono".
https://pixabay.com/pl/oko-zobacz-uchod%C5%BAcy-p%C5%82ot-twarz-1255968/
Muszę jednak przyznać, że czasami zdarza się, iż ktoś podziela moje zdanie na ten temat. Ale może najpierw sprostowanie i wytłumaczenie kontekstu: określając nas niewolnikami pracy, nie myślę o rutynie, robieniu tych samych rzeczy dzień w dzień, robieniu rzeczy, których nie lubimy, ale musimy, czy tego, że po prostu po każdej niedzieli jest poniedziałek. Mordercza praca, a i owszem często ma miejsce, wiele godzin spędzonych w pogoni za pieniędzmi.


Jednak nawet zachłanność ludzi i ambicje w pogoni za bogactwem nie zniewalają nas tak jak sam fakt bycia aktywnym, obecnym, czy dostępnym zawsze i wszędzie. Tu nie ma wyznaczonych granic, zrobisz to i będziesz wolny, bo kajdany odpowiedzialności wciąż oplatają twoje kończyny i nie pozwalają myślami wzbić się w niebo. Każdy potrzebuje kiedyś odpoczynku i relaksu, lecz jak to zrobić? Między telefonami od kierownika, a klienta? Czy pieniądze i ciepła posada liczą się tak bardzo, że całe czas mamy żyć w stresie, z wszystkimi wydarzeniami zapisanymi w grafiku? Kuriozalne jest to jak wielu ludzi tak robi i nawet nie zastanawiają się nad tego sensem.

Jeszcze tydzień temu były ferie, wiele rodzin wybrało się wtedy na stoki narciarskie, by zażyć zimowego szaleństwa. Za prawie każdym razem jak wyjeżdżałam wyciągiem, można było usłyszeć rozmowy telefoniczne dotyczące spraw służbowych. Byli to większości rodzice, którzy zamiast porozmawiać z pociechami, tworzyli biznesowe plany na następny miesiąc, bądź ustalali terminy spotkań. Czy jedenaście miesięcy ciężkiej pracy nie wystarczy, by przez kilka dni pobyć z rodziną i znajomymi i móc realnie odpocząć?

Czy chcemy tak żyć?

Julia Sumera

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz